Posted in Cubitt by gijs van doorn on October 10, 2013

jef geys

Jef Geys’ work is decisively and adamantly local, all of it conceived and orchestrated from his home and headquarters in Balen, Flanders, where Geys has been based for over half a century. Since the 1960s, Geys has used the newspaper Kempens Informtieblad – once a local news organ but now fully owned and edited by Geys – to organise and disseminate information, analysis and documentation relating to his work and its socio-political context (one recent example is his Flemish translation of the interview with Julian Assange by Hans Ulrich Obrist). Geys has a longstanding interest in superimposing economies of meaning that run counter-intuitively to the pervasive structures of the art world. This process of superimposition can perhaps be best understood in Geys’ ongoing insistence that his own context of Balen be situated centrally not just in the material of his work but also in its distribution and reception via Kempens. The status of Geys’ local context throughout his extensive archive determines that his work be understood through unique personal contingencies but also it offers a strict universalising condition that all ‘publics’ – not just those designated at the supposed centres of cultural life – be afforded equivalent treatment.

For this exhibition, Geys has chosen three works that extend in particular ways his strident investigation into art’s inherent sociality and anti-elitism. A new commission uses a device – created by four Antwerp-based entrepreneurs (including Julien Burlat, a Michelin-starred chef) – that acts as a portable photography studio to be situated in restaurants to create a live photographic archive of gastronomic methods and seasonal variations in produce. Plates of food are captured from a standardised bird’s eye perspective and immediately entered into an online database, creating an evolving resource for chefs and diners. Five highly respected restaurants are participating in the commission and Geys sets out a typically ambiguous relation to the ‘feed’ of images, one that respects these chefs’ commitment to the culinary concept of ‘terroirs’ but which also foregrounds the dominant grip of food-related content upon popular culture. The restaurants have been invited to use the device however they see fit.

Alongside this new commission are two bodies of work from Geys’ archive which have not been seen since their original date of presentation in the 1960s and 1990s respectively.

A range of ephemera, photographs and film relating to the activities of Bar 900, a bar-cum-studio organisation which Geys oversaw throughout the 1960s, are presented collectively for the first time. Bar 900 consisted of seven venues situated throughout Flanders: ‘Bar 900’, ‘La Mecca’, ‘Bonaparte’, ‘Benelux’, ‘Negresco’, ‘The Whip’, and ‘Zwaneven’. During the 1960s in Flanders, it was compulsory for venues applying for late-night licenses to prove their cultural value. Geys embraced this demand and devised a high quality artistic programme that included presentations by figures such as James Lee Byars, Günther Uecker and Bernd Lohaus, whilst also incorporating artworks (including a detailed fabrication of elements from Duchamp’s Green Box) into the permanent interiors of the bars. These presentations were often interwoven with the more usual features of 1960s nightlife, including the showcasing of local drag artists, sex shows and cabaret acts. Geys also oversaw the visual identity for the organisation. The multiple functions of Bar 900, at the height of 1960s counterculture, connect closely to Geys’ wilfully impolite deployment of sexual imagery in many works and his frequently sceptical address of cultural institutions and their power.

Geys’ new commission for Cubitt can be seen as a partner work to his 1993 project ‘What are we having for dinner tonight?, in which he organised a number of live broadcasts on a local television station of different households eating their evening meal. The project was commissioned by Witte de With in 1993 in association with the Fifth Architecture Biennale of Rotterdam, whose theme was the postwar residential areas built in Rotterdam’s Alexanderpolder neighborhood. Geys’ project is situated as a riposte to the abstract authority with which architects and local administrations tend to conceptualise the urban environment.



Posted in Cubitt by gijs van doorn on October 8, 2013


Chefs often see themselves as great artists – but their creations are destroyed almost as soon as they’re created. Now an art project seeks to immortalise their work

Pity the chefs with artistic pretensions. Not least because their creations live just a few minutes, mostly on the end of a waiter’s arm as the plate passes from kitchen to table. After that even the greatest dishes’ lives end. They’re unlikely to get any greater memorial than a happy snap and 140 characters on Twitter.

For some chefs, that is not enough. The Michelin-starred Julien Burlat of the Dome, in Antwerp, for example, who has devised a mini-photographic studio to sit at the “pass” – the birth-canal by which dishes leave a restaurant kitchen to make their brief way in the big world. There, the camera takes bird’s eye views of his work for posterity and his database.

Burlat’s gadget has been installed in a number of Belgian restaurants and it caught the eye of the grand old Flemish artist Jef Geys. His business is “superimposing economies of meaning that run counter-intuitively to the pervasive structures of the art world”, an idea best illustrated by his 1971 proposal to blow up Antwerp’s Royal Museum of Fine Art once it had finished hosting his show. Geys is also fascinated by people and food – one project involved nightly live TV broadcasts of different families in a Rotterdam housing complex eating their evening meal.

So for Geys’s current show at London’s Cubitt Gallery, on until mid-October, the mini-studio was installed in the kitchens of five very well-regarded restaurants in London and Kent. The restaurant staff were told they can use it as they like – which has resulted in more than a few obscene late-shift jokes. The results appear randomly on a webfeed (you can tell which restaurant is on show from a date/place caption) but with – and this is Geys’s input – a news headline and image from the moment the picture was taken.

Watch and it becomes kind of gripping. Up comes a golden, glistening welsh rarebit at St John in Smithfield, plated and ready to go. Then a dirty dishcloth under “Greece trembles as violence spreads in the streets.” I see a tattoed arm appear – it turns out that it belongs to Tom Sellers, of Bankside’s Story. Then a gorgeous tarte tatin appears, as geometric as a mandala, then a pan full of thick, dark chocolatey sauce with the headline “China hit by earthquake.”

Sellers, a 26-year-old who won his first Michelin star last month, says he signed up for the project because of the passion of the gallery staff. And he liked the idea that, for once, he would be in control of the pictures taken in his restaurant. “You should see the food paparazzi. Some people come in with cameras as big as the table; 95% of my customers take pictures of their plates, for Instagram and Twitter. You can’t ban it. But it doesn’t always do my food justice.”

Sellers and his staff have used the mini-studio a lot since it was installed in August, and so do most of the restaurants. (St John has stopped, after the head chef decided the machine was too much of a distraction in his tiny kitchen.) At the Sportsman pub in Seasalter, a top foodie destination just outside Whitstable in Kent, chef/owner Stephen Harris collects photographs of raw ingredients he has foraged, as well as the plated stuff. For him, the gadget has become a diary.

Doesn’t he worry that he is being mocked by Geys, who does, according to Cubitt Gallery’s curator Jamie Stevens, like to “gently take the piss” over food’s grip on modern culture? “I don’t mind being the butt of the joke. I like art with a sense of humour.” As we speak, a pan-full of some hideously burnt pork chops appears on the stream page, from The Sportsman’s feed. The randomly generated headline? “David Beckham and Gordon Ramsay’s London restaurant Union Street Cafe gets 2,500 bookings in two hours.”

Monday 7 October 2013


Posted in Cubitt by gijs van doorn on September 23, 2013


Posted in Cubitt by gijs van doorn on September 5, 2013


Posted in Cubitt by gijs van doorn on September 2, 2013

imag1e imag7e imag8e image image3 image4 image5


Posted in Cubitt by gijs van doorn on August 21, 2013

An article by Amy Smith on camdenreview.com.

Is your Facebook or Twitter timeline filled with people posting images of their dinners?

Can you resist the temptation to photograph every meal?

A new solo show at Cubitt gallery might just be your favourite new dish.

Belgian artist Jef Geys will be live streaming images from London restaurants straight into the gallery.

The newly commissioned piece will create a live archive, documenting the dishes produced at Restaurant Story and The Sportsman, Seasalter.

“In a way it is a tribute and celebration of these establishments,” said curator Jamie Stevens.

“But also there is a coldness to how the images are received in the gallery which I think can be understood as Jef pointing to the torrent of food-related content that we are met with at the moment on television, in newspapers and on the high street.”

Geys creates all his work from his hometown in Balen, Flanders – a town just over a 10th of the size of Islington – as an articulate gesture against the monopoly that large cities appear to hold over the discussion and display of major works. “Jef uses his relatively obscure geographical location to test the art world’s concept of publicness,” said Stevens.

“He is insistent that his own community should be treated with the same consideration as the cosmopolitan audiences of cities such as London.”

A prime example of his position being that he has taken over the local paper Kempens Informatieblad to disseminate discussions on contemporary art that he translates into Flemish.

The show will also present ephemera relating to the bar in Balen that Geys oversaw throughout the 1960s. The programme often combined work by respected artists including Marcel Duchamps with local drag and cabaret acts.

“I enjoy the scepticism that Jef displays in all of his exhibitions,” said Stevens. “His prickly position is always balanced against his earnest, somewhat romantic belief that art can and should force open multiple ways of seeing and thinking.”

At the Cubitt gallery, 8 Angel Mews, N1 9HH, from September 4-October 13.



Posted in Cubitt by gijs van doorn on June 27, 2013


Jef Geys toont zijn werk al meer dan vier decennia op consequente en volhardende wijze. Geys’ oeuvre ligt dwars met een groot spectrum aan referenties en fungeert als een platform waar kritische analyses en de transmissie van kennis de fundamentele bouwstenen vormen, gekoppeld aan de afwezigheid van elke vorm van hiërarchie en courante esthetiek. Meta kritiek en kritiek op zijn eigen positie in de kunstwereld zijn hem absoluut niet vreemd. Zijn visie en zijn letterlijk ‘aparte’ positie in het Vlaamse kunstlandschap, met hoofdkwartier te Balen, maken van hem een atypisch kunstenaar, moeilijk (of gewoonweg niet) te vatten in een stroming. Zijn werk combineert een seculiere visie, die zich focust op socio-culturele aspecten, met de eigen persona, die ten alle tijden een primaire rol blijft spelen. Het is dan ook vanuit deze tweespalt, deze contradictie, dat men het best naar het werk van Geys kijkt, een oeuvre waarin het onverwachte de norm is.

In oktober 1993 opende in kunstencentrum Witte De With te Rotterdam de tentoonstelling ‘Wat eten wij vandaag’ waarin Geys zijn aandacht op het dagelijkse leven van de bewoners van de Alexanderpolder richtte.  Hij deed dit als reactie op het abstracte denken dat architecten en politici gebruikten voor de aanleg van dit soort buurten die werden ontwikkeld na de tweede wereldoorlog. Geys bracht de dagelijkse realiteit van deze wijken in beeld, niet het theoretisch model dat architecten gebruikten om buurten als deze te creëren. Daarnaast betrad Geys met ‘Wat eten wij vandaag’ een eerste maal het terrein van de eetcultuur, door negen deelnemende gezinnen om beurten in hun eigen eetkamer te volgen tijdens hun avondmaal en dit live op de lokale TV uit te zenden. Haast dag op dag twintig jaar na het originele ‘Wat eten wij vandaag’ refereert Geys opnieuw naar deze tentoonstelling met ‘Wat eten wij vandaag – 2013’, zij het ditmaal niet via de avondmalen van de bewoners van Alexanderpolder, maar de bezoekers van zeven toprestaurants in en rond Londen.

Naast de overduidelijke referentie naar het origineel, refereert ‘Wat eten wij vandaag – 2013’ ook naar enkele werken waarin archief een belangrijke rol speelt, zoals naar Quadra Medicinale (Biënnale van Venetië, 2009), Woodward Avenue (2010) en het boek ‘Jef Geys. Al de zwart-wit foto’s tot 1998’, waarin hij veertig duizend foto’s op vijfhonderd pagina’s onderbracht.  ‘Wat Eten Wij Vandaag, 2013’ staat in verbinding met deze iconische werken en bouwt verder op de vraagstukken die hij met deze werken reeds opwierp. Zo vertrekt Geys, net zoals in Quadra Medicinale als in Woodward Avenue in dit nieuwe werk “vanuit het begrip ‘terroir’, een term die meer relateert aan de notie van biotoop dan aan het idee van territorium” (Dirk Snauwaert, 2009).

In ‘Wat Eten Wij Vandaag, 2013’ zal Geys een compacte fotostudio in een zevental restaurants in de regio Londen plaatsen. De fotostudio’s hebben een afmeting van om en bij de 37x37x37 cm, waardoor ze gemakkelijk in de keuken van de chef passen. Aan elke deelnemende chef wordt vervolgens gevraagd of ze de gerechten die ze aan hun klanten serveren op een consequente manier willen fotograferen en bijgevolg ook archiveren. De fotostudio is via het internet verbonden met een centrale server die alle gefotografeerde gerechten verzamelt en vanwaar ze worden klaargezet om te projecteren in de tentoonstelling. Daar worden ze – dankzij de directheid van het internet slechts luttele seconden nadien – één voor één op een groot raster getoond, vergezeld met het tijdstip en de locatie waar de beelden genomen werden. Op die manier verworden de archieffoto’s de basis van het nieuwe werk.

Gebaseerd op de locatie en het tijdstip waarop de foto van het gerecht werd genomen, start er op de server een zoekactie waarbij de belangrijkste Britse nieuwssites worden afgeschuimd. Het resultaat daarvan is een spervuur aan beelden en nieuwsitems die visueel gekoppeld worden aan de gerechten. De nieuwskoppen en bijbehorende foto’s worden geselecteerd op basis van hun nabijheid in zowel ruimte als tijd met betrekking tot het geregistreerde gerecht. Op het eerste zicht lijken die beelden vrijblijvende data, maar een geïnformeerde kijker ontwaart in de toegevoegde beelden de (indirecte) context waarin het gerecht is ontstaan. Het resultaat van deze opzoeking wordt gevisualiseerd aan de hand van drie projecties. De eerste projectie geeft een raster weer waarop alle gerechten één voor één verschijnen op het moment dat ze gefotografeerd worden. Op de andere twee projecties wordt steeds een ‘associatieve slide’ getoond met daarop centraal één gerecht (het meest recente) en de gevonden nieuwsbronnen die de context er rond scheppen. Wanneer een volgend gerecht binnenkomt, ontstaat opnieuw een zoektocht, met nieuwe beelden, en de vorige ‘associatieve slide’ verdwijnt en wordt vervangen door een nieuwe. Maar de data van de ‘associatieve slides’ wordt ook opgeslagen en gearchiveerd op de centrale server. De opgeslagen data is dankzij de website ook online te bekijken. Daar waar in de tentoonstelling de beelden elkaar opvolgen zal via het internet de mogelijkheid ontstaan om een overzicht, het archief, de stand van zaken, te overzien. Essentieel aan dit opzet is het gevoel van oneindigheid, zo zal de tentoonstelling op diverse plekken herhaald kunnen worden zonder één maal hetzelfde beeldmateriaal te creëren of te hergebruiken.

Het resultaat is een archief vol met gerechten en ‘een’ context. Men kan elke ‘associatieve slide’ beschouwen als een archiefdoos waarin naast een afbeelding van het gerecht een reeks foto’s zit die de context van het centrale gerecht beschrijven. Volgestouwd met informatie roepen ze ook vragen op over de onmetelijke subjectiviteit en willekeur van de dingen die zijn opgeslagen en over het belang van het subject ten opzichte van de context. De data die wordt gearchiveerd en getoond op de website zijn de efemere elementen uit de tentoonstelling. Zij roepen essentiële vragen op, “zoals wat gaan we nu net archiveren?”, en: “onder welke condities beslissen we wat wel of niet wordt gearchiveerd?” Vaak is dit gebaseerd op een zogezegd objectief en gestructureerd principe, doch mag men erkennen dat dit in de praktijk niet uitblinkt in transparantie. Zowel in zijn visuele als inhoudelijke weergave is het gemiddelde archief niet bijster toegankelijk voor de niet-specialist. Ook hier, al wordt enkel gewerkt met elementen die een sterke vorm van (h)erkenning hebben, zal alles leiden tot een vorm van ontransparantie. Het geeft de toeschouwer de keuze om zo ver als hij wenst in te gaan op het getoonde en hoewel hem dit veel extra informatie zal opleveren, zal het hem desondanks steeds verder van het begrijpen van de kern afdrijven.

Na de tentoonstelling blijft er een document over dat dagelijks werd aangevuld en voorzien van diverse details. Hierdoor wordt de ‘tentoonstelling’ benaderd vanuit een in situ tijdskader en manifesteert zich zo als een soort mijn, een site die data braakt en presenteert maar ze ook niet laat oplossen.

— Carl W. Jacobs en Kim Rothuys

sprekers bij ‘Wat eten wij vandaag?2013’: Chris Dercon en Dirk Snauwaert