Posted in Rory Stewart by gijs van doorn on July 7, 2014

We’d like to thank all our supporters for what has been an overwhelming response to the “Hands across the Border” initiative. It is amazing that so many people from both sides of the border have committed to creating a visible display of union between our nations.

We’ve now decided that rather than pushing the human chain – which has proved logistically very difficult – we are going to work on something more straightforward and more enduring. So we have come up with what we feel is a better plan!

We wanted to come up with a lasting marker of our union. Something more accessible for the young and old. Something that future generations will look at and remember, with deep gratitude: the moment we chose to stay together.


Right on the border, in a field at Gretna (adjacent to the M6), we are inviting families from Scotland, England, Wales and Northern Ireland to bring stones and build a great cairn. Stone cairns have built in Northern England and Scotland for millenia, to celebrate a sense of shared space. Together we hope to construct a striking and lasting testimony to the Union.*

We will begin the project on Sunday July 20th and continue every day thereafter, for the following eight weeks and hopefully beyond. We would always love to hear from anyone who is coming, but we also want people to feel they can just turn up and make their mark.

Most of all we hope that this is an opportunity for creativity, and for you to put your own personal touch on this testament to the Union.



Posted in gijs van doorn vertaalt, Rory Stewart by gijs van doorn on February 17, 2014

Something amazing just happened. Yesterday alone another one thousand people signed up to join a human chain to unite Britain. On the evening of 19th July we will link arms in a human chain stretching from coast to coast: thousands of English, Irish, Welsh, and Scots, together. The chain will begin at Gretna and finish at Newcastle – running right along Hadrian’s Wall. At nine o’clock we will light beacons, and break open glow-torches. From the mountain ridges you will see a chain of lights linking the Irish Sea to the North Sea. It will be a moment – for all ages, every nation, every political persuasion – of respect, affection and solidarity for Scotland in the United Kingdom.

We are now very close to the referendum which will determine whether the United Kingdom will break up. The polls suggest that the vote is close. The Scottish Nationalist Party has gathered momentum and support. There is now a very serious chance that we will wake up on Friday 19th September with Scotland no longer part of the United Kingdom. Millions of Scots and English, South and North, will be divided; the United Kingdom as we have known it will be ended forever.

This is not only about economics. This is about identity. Four hundred years ago, two rival nations which had been killing each other for centuries combined. England and Scotland – which on their own might have been pedantic, pompous, or parochial – inspired each other and grew outwards into a miracle. And the Lake District and the Scottish borders – the land that linked these Kingdoms- became the central landscape of the European imagination. Many people still feel the strength of what we did, and can still do now, together. Others, however, are beginning to lose their sense of solidarity, or their confidence in our common project. And because Scots – like most people in Britain – feel a deep anger and disappointment about Westminster politics in general (polls show 85 per cent of the British public feel ‘politics is broken’), this is no longer a despair which can be best tackled by politicians. It can only be tackled by us all as citizens. It is the British people, all of us together, who can show that we still believe, we still care, we still hope.

When the human chain was first suggested at the end of last week, the response was very telling. The establishment was uncertain how to react. No newspaper or political party, business or mass member organisation or celebrity came out in support of the campaign. Prominent ‘leaders’ muttered that they didn’t care, didn’t think it mattered, and that they wouldn’t take the risk of coming out in favour of the United Kingdom. They thought ‘real people’ wouldn’t care either. But the popular response has been breathtaking. A hundred signed up in the first hour, and we are now into thousands. This hasn’t come from speeches in Parliament, or op-eds in newspapers. There has been no budget or ‘marketing campaign’. Instead, everything has been spreading word of mouth, with people forwarding on to friends through email, Facebook and Twitter. Offers to help organise and support are pouring in – people happy to co-ordinate lines along the wall, suggesting shared transport, setting up new websites. Groups from Wales and Cornwall have been in touch, asking if they can organise branch lines, stretching hundreds of miles South-East. We began by worrying that we might not get enough people – we are now worrying about how to organise the coaches and car-parking to get everyone to the wall at the same moment. But that is a good problem to have – and we’ll get it right.

Here, in Cumbria, we are in the epicentre of this issue. No-one would feel more strongly the effect of a border; no-one can get to the wall so easily. It is incredibly important that we take the lead in this issue. We have 500,000 people in Cumbria. We should aim as close as we can to have every single family in Cumbria represented in the chain, linking hands with Scots across the border, and people across the UK – showing our welcome and belief.

So, please could everyone reading this, join us for that vital fifteen minutes on 19th July when we will break open our lights. Please register immediately on www.handsacrosstheborder.co.uk. If you can, organise a group in your parish or town. We need everyone. Please write with any thoughts, advice, or updates on what you have organised at a local level.

The decision on whether Scotland will leave the United Kingdom will be Scotland’s alone. But together we can ensure that when Scots go into the polling booths, they will remember our unbroken chain, rising and falling over the hills. We will stand – old and young – in patient, human solidarity. The cameras and satellites will fly over that great line of lights, and people clasped arm to arm, and they will show the world who we are. Each torch, each human link will be a sign of how much we value what the United Kingdom has been and done for the last four hundred years, and how much we believe in a shared future together. And the world will see that, in the end, when the United Kingdom was under threat we were prepared as nations to stand together.

Best wishes,


Het referendum over Schotse onafhankelijkheid komt steeds dichterbij en peilingen wijzen er op dat er bijna evenveel voor- als tegenstanders zijn. De Schotse nationalistische partij krijgt hoe langer hoe meer steun en er is een grote kans dat op 19 september Schotland geen deel meer zal uitmaken van het Verenigd Koninkrijk. Miljoenen Schotten en Engelsen zullen verdeeld zijn; het Verenigd Koninkrijk zoals we dat kennen, zal niet meer bestaan.

Dit gaat niet alleen over economie, maar over identiteit. Vierhonderd jaar geleden inspireerden twee rivaliserende naties elkaar en groeiden zo uit tot een mirakel. Het Lake District en de Schotse grenzen werd het landschap van de Europese verbeelding. Velen voelen nog steeds de kracht van wat we toen tot stand hebben gebracht en nog steeds kunnen.  Anderen beginnen hun solidariteitsgevoel te verliezen, of hun vertrouwen in ons gemeenschappelijk project. En omdat Schotten – zoals de meesten – woedend en ontgoocheld zijn door de Westminster politiek (85 procent van de Britten zijn van mening dat de politiek ‘gebroken’ is),  mondt dit uit in een gevoel van wanhoop die niet meer door politici kan worden aangepakt. Het is het Britse volk dat kan tonen dat we nog steeds geloven, bezorgd zijn en hopen.

Gisteren gaven nog eens duizend mensen zich op  om mee te doen met een menselijke ketting die het Verenigd Koninkrijk verbindt. Op 19 juli zullen we arm in arm een menselijke ketting vormen die van de ene tot de andere kust reikt: duizenden Engelsen, Ieren, Welshmen en Schotten. De keten begint op Gretna en eindigt in Newcastle langs de Muur van Hadrianus. Om negen uur ’s avonds  steken we toortsen en lichtbakens aan. Het zal een teken zijn van respect, affectie en solidariteit voor Schotland in het Verenigd Koninkrijk voor elke leeftijd, elke natie en elke politieke strekking.

Je kan je inschrijven op deze link: www.handsacrosstheborder.co.uk.


Tagged with:


Posted in gijs van doorn vertaalt, Rory Stewart by gijs van doorn on February 6, 2014

Het oorspronkelijke artikel werd geschreven door Decca Aitkenhead en verscheen in The Guardian op 3 januari 2014.

Stewart keerde terug naar Groot-Brittanië toen hij zich realiseerde dat zelfs de meest ongeletterde Afghaanse huisvrouw in een bergdorp meer wist over Afghanistan dan hijzelf. Hij sprak vloeiend Dari, plus nog negen andere talen die hij zich had aangeleerd tijdens de missie, maar geeft toe: “ Uiteindelijk is het probleem erg eenvoudig. Waarom werken deze interventies van buitenaf niet? Omdat we buitenlanders zijn. Als er zaken misgaan in een land, is het probleem niet dat er te weinig buitenlandse hulp is. Er is een teveel.”

Tien jaar geleden had hij een lijst gemaakt van tien zaken die Afghanistan nodig had om een nieuwe staat te bouwen: rechtsregels, financiële administratie, burgerlijke administratie en zo verder. “En dan kom je bij de vraag ‘hoe realiseer je dit?’. Door interne en externe stakeholders in kaart te brengen, prioritaire taken vast te leggen, al dat pseudoprofessionele jargon. Ik heb me nog maar pas gerealiseerd dat dit een hoop onzin is. We zouden beschaamd moeten zijn.

Stewart erkent nu dat deze termen niets meer zijn dan tautologieën. Ze pretenderen onderdeel van een plan te zijn, maar ze zijn slechts een lege beschrijving. ‘Het is ons doel om veiligheid te garanderen en corruptie te elimineren’ is hetzelfde als zeggen ‘dat het gevaarlijk en corrupt is’. Deze tautologieën vertellen je niet wat er moet gebeuren.

Stewart is één van die mensen die perfecte zinnen gebruiken. Hij gaat verder: “Ons hele conceptuele kader was gek. Al deze theorieën over ‘counterinsurgency warfare’ en ‘state building’ waren eigenlijk abstracte nonsens. Ze leken wat op rare religieuze systemen omdat ze altijd terug te voeren waren op drie basisprincipes, tien functies, zeven van dit of dat. Ze doen denken aan de boeddhisten die zeggen; “er zijn vier wegen” of christenen met de zeven doodzonden. Het zijn theologieën, gemaakt door lui die lijken op de boeddhistische monniken in de achtste eeuw – mensen die over een onwrikbaar geloof beschikken dat uiteindelijk neerkomt op een waanvoorstelling.”

Als Stewart deze ideeën (zoals bvb de handhaving van de wetgeving) wilde toepassen op een feitelijk Afghaans dorp, waren ze betekenisloos. “Ik vond niets van de zaken die ik zocht. Er is geen politie, geen rechter, geen juridische code, geen gevangenis. Een aantal mensen met witte baarden gaan samenzitten en hoe zij de dingen aanpakken kan heel sterk verschillen van het aanpalende dorp. Dus hoe ga je dan verder? Het zal in ieder geval niet gebeuren door een buitenlander die nauwelijks iets begrijpt van hoe dat dorp functioneert.”

Maar als hij een parlementslid is wan zijn eigen land, zou hij tenminste begrijpen wat hij deed. Het inzicht waar hij toe kwam na vier jaar in Westminster, kon hij niet voorspellen. “Ik denk echt dat het Brits democratisch systeem momenteel vecht om te kunnen functioneren.”



Posted in gijs van doorn vertaalt, Rory Stewart by gijs van doorn on January 10, 2014

Het oorspronkelijke artikel werd geschreven door Decca Aitkenhead en verscheen in The Guardian op 3 januari 2014.

Als de vijftienjarige Rory Stewart zichzelf kon zien op de leeftijd van veertig jaar “ zou hij denken dat hij een zielepoot was”. Hij zou onmiddellijk zien “dat ik allerlei compromissen heb gesloten en mijn ziel heb verkocht. En hij zou absoluut gelijk hebben.” Wat zou hij gedacht hebben van zijn beslissing om een parlementslid van de Tories te worden? “Hij zou  er niets van begrijpen”, lacht Stewart. “Echt niets.”

Vele anderen snapten het ook niet. Stewart is een Schot, geboren in Hong Kong, hij groeide op in Maleisië en studeerde in Eton. Hij coachte de prinsen William en Henry in zijn vrije tijd tijdens zijn verdere studies in Oxford. Daarna werkte hij op het departement van Buitenlandse Zaken, eerst in Indonesië om te helpen met de problemen in Oost-Timor en dan in Montenegro. Tussen 2000 en 2002 wandelde hij een 9000 kilometer door Aghanistan, Iran en Pakistan waarbij hij overnachtte in de dorpshutten op zijn weg voordat hij naar Irak werd gestuurd om twee provincies te leiden en om mee te schrijven aan de Iraakse grondwet. Hij schreef twee boeken over zijn ervaringen in Afghanistan en Irak, kreeg een professoraat in Harvard en hij stichtte een liefdadigheidsorganisatie in Afghanistan op verzoek van de president en de Prins van Wales.

Hij had op vijfendertigjarige leeftijd al zoveel beleefd dat Brad Pitt’s productiehuis de rechten kocht op de verfilming van zijn leven. En toen ging hij terug naar Groot-Brittanië om een parlementslid te worden voor Penrith.

We ontmoetten elkaar , ongeveer tien jaar geleden, hij leek me een figuur uit een andere eeuw. Hij blijft over veel charisma beschikken: grappig, open, nieuwsgierig en vriendelijk. Dus waarom gaf hij zijn avontuurlijk leven op voor een saai parlement? Zijn uitleg blijkt de meest overtuigende analyse te zijn van buitenlandse en binnenlandse politiek die ik ooit kreeg van een conservatieve MP.